Latest Entry
മലയാളസിനിമയെ കൊല്ലുന്നവർ-4
Feb 25, 2010 ലേഖനം, സിനിമ Leave a comment
ഛായാഗ്രഹണം
ചലനാത്മകമായ വിന്യാസങ്ങളാണ് സിനിമയുടെ ഘടകം തന്നെ. ഒരു കാഴ്ചക്കാരൻ കാണുന്നെന്നപോലെ ഒരു സംഭവത്തിന്റെ സ്വതന്ത്രമായ പരിഭാഷയാണ് ഛായാഗ്രഹണം. കാഴ്ചക്കാരൻ ആ രംഗം നേരിട്ട് കണ്ടാലുണ്ടാവുന്ന അനുഭൂതി ചോർന്ന് പോകാതിരിക്കുക മാത്രമല്ല ആ രംഗത്തിന്റെ തീവ്രത സംവിധായകൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന രീതിയിൽ കാഴ്ചക്കാരനിലേയ്ക്ക് എത്തിക്കുക കൂടിയാണ് ഛായാഗ്രാഹകന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം. ടെക്നോളജി ഇത്രയ്ക്ക് വികസിക്കാതിരുന്നിട്ടുകൂടി പഴയകാല ബ്ലാക്ക് & വൈറ്റ് ചിത്രങ്ങളിൽ നല്ലരീതിയിൽ ക്യാമറയുടെ ചലനം ഉണ്ടായിരുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് ടെക്നോളജിയുടെ അതിപ്രസരം കണ്ടുവന്നത് ഖേദകരമാണ്. ആംഗിളുകൾ, മൂവ്മെന്റുകൾ എന്നിവ നല്ലരീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന ചിത്രങ്ങൾ ഇക്കാലത്തും ഉണ്ട് എന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കട്ടെ. വൈഡ്, സൂം, ലെൻസുകളുടെ അമിതമായ ഉപയോഗം. അനാവശ്യമായി ക്യാമറ ഷെയ്ക്ക് ചെയ്തുള്ള ഛായാഗ്രഹണം എന്നിവ സിനിമയെ പിന്നോട്ട് പിടിച്ചുവലിക്കുന്നു എന്ന് പറയാതെ വയ്യ. ഓരോ സീനിലെയും ആകർഷണമായ ഭാവങ്ങൾ, ഡീറ്റെയ്ൽസ് എന്നിവ സമീപകാലചിത്രങ്ങളിൽ കുറഞ്ഞു എന്നതാണു സത്യം. {ജോഷി ചിത്രങ്ങളുടെ പ്രത്യേകത ഈ ഡീറ്റെയ്ഡ് ഷോട്ടുകളാണെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കട്ടെ.} ഒരു വലിയ കഥയെ നിശ്ചിത മണിക്കൂറിൽ ഒതുക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയാണ് പല സിനിമകളിലും.
പുതിയമുഖം പോലുള്ള ചില സമീപകാല സിനിമകളിൽ സംഘട്ടന രംഗങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെ രംഗങ്ങളുടെ അതിപ്രസരം നമ്മൾ കണ്ടു. രാംഗോപാൽ ചിത്രങ്ങൾക്ക് സമാനമായ ക്യാമറാമൂവ്മെന്റ്കൾ അമൽ നീർദ് ചിത്രങ്ങളിൽ അമിതമായി ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിരുകടന്ന ഇത്തരം രംഗചിത്രീകരണങ്ങൾ ‘ട്രെന്റ്’ ആണെന്ന് ഇവരും ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. അന്യഭാഷാചിത്രങ്ങൾ ഹിറ്റാകുന്നതിനെ പഴിച്ച് അവയുടെ സ്വാധീനമുള്ള സിനിമകൾ നമ്മൾ നിർമ്മിക്കുമ്പോൾ അന്യഭാഷക്കാർ നമ്മുടെ ചലച്ചിത്രഭാഷ്യം കടമെടുത്ത് ഹിറ്റാക്കിയത് കാണുമ്പോഴാണ് നമ്മളുടെ കുറ്റപ്പെടുത്തലിലെ പൊള്ളത്തരം മനസിലാവുന്നത്.
ഇന്ത്യയിലെ തന്നെ മികച്ച ഛായാഗ്രഹകർ സൌത്ത് ഇന്ത്യയിൽ നിന്നും ആണെന്നിരിക്കേ, ഛായാഗ്രഹണരംഗത്ത് കൂടുതൽ മികവ് മലയാള സിനിമയ്ക്ക് ലഭിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
Tags: മലയാളസിനിമ, സിനിമ